هر چند عاشق بهارم ولی عید را دوست ندارم،این تعطیلات حسابی ادم را از روال عادی کارش میاندازد،من برای این شادیهای ملی ساخته نشده ام،برای من جذابیتی ندارد،هیچ...
 نوروزتان پیروز
نمیدانم چرا ولی حس غم در من درونی تر هست تا شادی،آهنگ غمگین را بیشتر دوست دارم،ترانه ای که غمی را منتقل کند به ذائقه ام میشیند،فیلمی که غصه ای داشته باشد مهمتر بنظر میرسد،آدم ناراحتی که در خودش فرو رفته،شانه هایش را بالا داده و سرش را میان گودی آنها پنهان کرد و با اخم خیره خیره زمین را نگاه میکند و در سکوت شب سیگار بر لب قدم میزند،اصیلتر،عمیقتر و انسانی تر از آنیست که شاد و بذله گو است،از آنکه نمیترسد از خنده،از اویی که دنیایش مثل دنیای دیگران سیاه و سفید نیست...جدیش نمیگیریم...
خیلیها اینجورند....به نظرم میاید ما ایرانیها یک بیماری تاریخی داریم،غم و غصه را دوست داریم....
عکسهایمان را ببینید همه جدی همه عبوس،خیلی به خودمان زحمت بدهیم لبخندی روی لب نشاندیم که تصنعی بودنش از توی عکس هم پیداست...
انگار هیچکی از ته دل نمیخندد...
حتما برای همین است که اگر ترانه ای هم از من میخوانید غمگین است...
من ادعایی در زمینهء ترانه ندارم فقط چون از اینکار لذت میبرم انجامش میدهم پس کارهای من میتواند اشکال داشته باشد اما خیلی لذت میبرم کسانی که واقعا در زمینه شعر و ترانه صاحب نظرند نقد کنند کارهایم را و بجز نظر شخصی که مثلا قشنگ بود یا نبود یا هر چیز دیگر عیب و ایراد کار را بگیرند دیگران هم لطفا بگویند ترانه خوشایند بود یا نبود یا کجای کار را دوست داشتند این نوع نظرات هم برای من خیلی مهم است که بدانم چقدر کار خوب بود....

 "بم"

تو این خوشحالیه کم رو گرفتی
تمام واژهء غم رو گرفتی
بنای قلبم از دست تو لرزید
تو از بم معنیه بم رو گرفتی

میون خالی چشمای تیرم
میخواستم رنگ چشماتو بگیرم
بهم از عاشقی هشدار میدی 
بذار هشدارتو جدی نگیرم

حقیقت داره من دستام رو شد
از اون روزی که قلبم زیرو رو شد
تمام غصه های عالم انگار
از اون چشم تو با من روبرو شد

تو این احساس حسرت رو نداری
تو هرچیزی بخوای خوبش رو داری
نمیشه از میون کل دنیا
فقط قلبت رو سهم من بذاری؟

نگو رویای این عاشق سرابه
تمام نقشه هام نقش بر آبه
آره میفهممت گفتن نداره
نگو میفهممت، حالم خرابه

تو این خوشحالیه کم رو گرفتی
تمام واژهء غم رو گرفتی
بنای قلبم از دست تو لرزید
تو از بم معنیه بم رو گرفتی


یه شب تنها نشستم باد بردم
خودم رو دست اندوهت سپردم
میخواستم از دل تنگم جدا شی
جز عشقت اسمم ام از یاد بردم
تذکر:راستش این ترانه بی هیچ فکری آمد سراغم و من فقط کلمات را مینوشتم...هیچ تغییری در کار ندادم و هیچ روتوشی نکردم.قوافی "بگیرم /نگیرم"یا "داری /نداری" مشکل دارند و من هم با علم به این موضوع ترجیح دادم تغییری در انها ندم چون حس این دو بند:
تو این احساس حسرت رو نداری
تو هرچیزی بخوای خوبش رو داری...

...بهم از عاشقی هشدار میدی 
بذار هشدارتو جدی نگیرم

را خیلی دوست داشتم و بعد هم هر چه فکر کردم دلم نیامد تغییرشان بدهم تنها تغییری که در آخر کار لحاظ شد جایگزینی بند آخر بود که بنظرم بکار لطمه میزد...نمیدانم شاید اشتباه میکنم ولی به نظرم میاید حس کار خیلی مهمتر از قواعد فنی کار است.نمیدانم شاید هم اشتباه میکنم...
ولی ممنون از دقت نظرتان

اطلاعیه۱:
آقای مهدی موسوی عزیز از من خواستند اطلاعیه فستیوال ترانه سرایان را در وبلاگ بذارم عین متنی که در وبلاگ ایشان هست را در اینجا میگذارم:

شاید مهمترین اتفاقی که در راه است و سالها منتظرش بودم برگزاری فستیوال بزرگ ترانه سرایان است که با همکاری مدیریت محترم سایت پرشین بلاگ و هفته نامه ی چلچراغ در صدد برپایی آن هستیم ، از این طریق از تمام دوستان و علاقه مندان در حوزه ی ترانه دعوت میکنم تا در این جنبش بزرگ یاریمان کنند .

اطلاعات تکمیلی فستیوال "ترانه های سرزمین مادری" را در اینجا بخوانید

اطلاعیه ۲:
آقای علی کمارجی و عده ای دیگر از دوستان برای پیوند دادن تمام جامعه ترانه سرایان یک وبلاگ گروهی براه انداخته اند .برای اطلاعات بیشتر میتوانید به وبلاگ آقای کمارجی مراجعه نمایید.

من از این فصل بیزارم که دائم
برام چیزی  جز  اندوهت نداره
میخوام راحت شم از دیونگیهام
اگه  این باد  پاییزی  بذاره

بشنوم زندگی هیچه پیش دل دل یه عاشق
حاضری واسه بریدن،پرزدن  تا صبح صادق 

به تو پرگشوده بودم،من خسته و شکسته
تو و سردی نگاهت،منو این درای بسته
به تو گفتم از نیازم،واسم از قفس سرودی
که نیاز من پریدن،شوق پر زدن تو بودی
هر چه از دلم بریدی به تو دل دوباره بستم
پشت پا زدی به قلبم ولی از پا ننشستم

توی ابتدای هم تموم شدیم
قصه مون تازه داره شروع میشه
گریه ها کجا به آخر میرسن؟
کی غروب عشقمون طلوع میشه؟

دل من هواتو کرده گل من
نازنین شوقتو از دلم نگیر
سهم من از تو فقط جداییه
بیا سهم عشقتو ازم بگیر

کمی روی کاناپه جا بجا شد و بیشتر خودش را در آن فرو کرد بعد پک عمیقی به سیگار باریک و درازش زد و دودش را توی آسمان فوت کرد.
- خیلی وقته هر همسایه ای وقتی منو میبینه بهم سلام نمیکنن.تعداد کمی خونشون رو فروختن و رفتن اما اینجور خبرا خیلی زود میپیچه،کافیه یکی از قدیمی ها همسایه جدید رو توی بقالی ای جایی ببینه و چونشون گرم بشه دیگه چه سوژه ای گنده تر از من؟اما خب من دیگه عادت کردم.توی این شهر همه از من بدشون میاد...
-- برام تعریف کنید...چرا؟چی شد؟
- تو بهم بگو چرا این ماجرا برات جذابه؟چرا الان یادت افتاده؟نکنه توی شهر هم همه منو میشناسن؟
و بعد میزند زیر خنده.
- اینجور ماجراها که همیشه جذابه اما من خبر رو توی یه روزنامه قدیمی خوندم.با مسئول زندان تماس گرفتم گفتن یک روز مرخصی بهتون دادن بیایین خونتون.پیدا کردن آدرستون هم که اصلا سخت نبود.راستی چرا بعد از اون ماجرا خونتون رو عوض نکردین؟
-- چرا باید اینکارو بکنم؟بذار هرکی هرچی میخواد بگه.من این خونه رو دوست دارم تازه توی اینهمه مدت مگه چند دفه به من مرخصی دادن که بیام اینجا؟

به او نگاه عمیقتری انداختم...از چهره اش هم میشد تشخیص داد که آدم محکمی است.سرش کاملا طاس بود بجز یک ردیف موی سفید که دور سرش رو گرفته بودند.صورتش رو کاملا از ته تراشیده بود و با لباس رسمی توی خانه میگشت.پیراهن سفید و اتو کرده همراه با دستمال گردن قرمز با شلوار مشکی رنگ و کفش واکس زده براق همه نشان از پیرمردی منظم و خوش پوش داشت.انگار نه انگار مسئول چنین فاجعه ای بوده...چندشم شد.

-- تعریف نمیکنید؟

 یک پک دیگر به سیگارش زد و با صدایی گرفته گفت:

- مربوط به چند سال پیشه،درست شش سال پیش وقتی که شست سالم تازه تموم شده بود.
سوگل از خانواده با اصالتی بود که برای پیدا کردن کار به آموزش و پرورش میومد.اون موقع منم اونجا کار میکردم.سالها بود بازنشسته شده بودم اما چون کارم خوب بود نگهم داشته بودن. کارهایی از این دست مربوط به من میشد.خانواده اش همه توی زلزله بم از بین رفته بودن.و سوگل تنها مونده بود.

سیگارش را خاموش کرد گره دستمال گردنش را شلتر کرد انگار که بخواهد حرف مهمی را بزند و میترسد در راه گلویش گیر کند بعد ادامه داد:

-   چشمای مشکی و درشت همیشه منو مجذوب خودشون میکنن...شاید در موردم بد فکر کنی اما هنوزم این چشمها مسحورم میکنن.با چشماش،نگاهاش..دیوونه شدم...همونوقت...همون لحظه که دیدمش دیوونه شدم...با اون سن و سال از خود بیخود شدم.تو چه میدونی دیوونه شدن یعنی چی بچه؟
شایدم مال تنهایی باشه.وقتی همه بچه هات ولت کنن برن دیگه هر محبت جزئی میتونه تورو به خودش جذب کنه.پیرمردا هم درست عین بچه هان.مادر بچه هام رو هم دوست داشتم ولی هیچوقت عاشقش نبودم.واسه همین وقتی مرد زیاد بهم اثر نکرد.اما سوگل رو یه جور دیگه میخواستم.یه فرم دیگه...
حالا بماند که چقدر اومدم و رفتم و بالاخره زنم شد...میخوام از اینجاها برات بگم که نمیدونی...هیچکی نمیدونه،اون لعنتی هایی هم که بیرون دارن به ریش من میخندن نمیدونن.

بلند شده بود و با دستهایش به بیرون از خانه اشاره میکرد و فریاد میکشید.بعد دگمه های آستینش را باز کرد و با قدمهای بلند رفت تا آخر سالن.

- من قاتلم؟لعنتی من؟من عاشقش بودم...هستم...بودم...هنوزم هستم.
اونم منو میخواست،حداقل اوایل که اینطور بود.وقتی میرفتم سر کار انگیزه داشتم زودتر برگردم خونه سرمو بذارم روی سینه اش و بو بکشم...تو میدونستی بو هم میتونه آدم رو عاشق کنه؟
بگذریم...

و ساکت شد.

-- ادامه بدین...

یک سیگار دیگر روشن کرد و با پک عمیقی دودش را بلعید.

- یکی تو همین روزنامه ها نوشته بود سوگل بخاطر سرپناه زن من شده بود...میگفت نمیخواستم...نوشته بود چهل سال اختلاف سنی نذاشت مهرم تو دلش جا بگیره...ولی من از توی نگاهاش میخوندم اونم عاشق منه.بی وجدانای دروغگو.هیچ وقت یادم نمیره وقتی اولین بوسه رو ازش گرفتم چطور سرخ شد...آه دخترک معصوم.

-- پس چرا اینکارو کردی؟

- گولش زدن...اون نامرد گولش زد مطمئنم.حتما تو گوشش یه چیزایی خونده... اونم جوونه...آدمه وسوسه میشه...بلکم وادارش کرده باشه.

گفتم شاید سوالم را متوجه نشده باشد باز پرسیدم:

-- پس چرا اون کارو باهاش کردی؟

- هیچ وقت بهش شک نکرده بودم.واسه اینه که میگم گولش زدن...روز آخری هم که از خونه رفتم بیرون درست مثل روز اول گرم و شاد بود.رفتم تا اداره اما یه پرونده مهمو یادم رفته بود با خودم بیارم برگشتم...نمیخواستم بزنم...کلید انداختم و اومدم تو...لندهور لخت توی بغل سوگل خوابیده بود...نمیدونم چی بهش میگفت که هردو قهقه میزدن...سوگل از ته دل میخندید...دیوونه شدم،باورم نمیشد،خدای من چی میدیدم؟...رفتم از تو آشپزخونه کاردو برداشتم زدم توی کمرش...تو کمر اون مرده...سوگول جیغ کشید و رفت کنج اتاق کز کرد...چشام سیاهی میرفت...جلومو خوب نمیدیدم...سوگل یه لحظه مث همون مرده میشد باز دوباره سوگل میشد...نفهمیدم کی کارد خورد تو قلبش فقط دیدم خودشو انداخت روی من و دستاشو حلقه زد دور گردنم...بغلش کردم و بوسیدمش...هر دو با هم...توی بغل هم گریه میکردیم...پاهاش شل شد و وا رفت خواستم بگیرمش که نیفته اما جون تو پاهام نبود اون افتاد منم همینطور....

و شروع کرد به زار زار گریستن...پیرمردشست ساله مثل ابر بهار گریه میکرد.نمیخواستم ادامه بدهم اما حیفم امد نیمه کاره رهایش کنم.

- چرا جسدشو نگه داشته بودی؟

کمی آرامتر شد و گفت:

-- همون شب جسد مرده رو بردم بیرون شهر چال کردم اما نمیتونستم سوگل رو دفن کنم.اون هنوز برام زنده بود...چشاش میخندید...اون چشای مشکی و براق میخندیدن...داشت باهام حرف میزد.کشون کشون بردمش توی فریزر کمدی که داشتم انداختمش...اینطوری میتونستم هنوزم داشته باشمش...اینطوری هنوز بوی سوگل توی خونه میپیچید.

هر دو آرام نشسته بودیم و هیچ نمیگفتیم.هوا رو به غروب میرفت و باد پاییزی توی حیاط میپیچید.خانه تاریک شده بود.پیرمرد دستی روی چشمهایش کشید و گفت:

- اون که کسی نداشت ازم شکایت کنه اما فک و فامیلای مرده تقاضای قصاص کردن...دیگه آخرای زندونمه...خوب موقعی اومدی سراغم بعدشم اعدامم میکنن.بچه هام که همه باهام قطع رابطه کردن فقط دختر کوچیکم گاهی میاد دیدنم...اولین کسی هستی که اینا رو بت میگم اونم واسه اینکه قول دادی قصه تو بعد مرگ من با اسم مستعار چاپ کنی...هیچ از مرگ نمیترسم.وکیلم به سختی تونست این یک روز مرخصی رو برام جور کنه.میخواستم بیام یه بار دیگه این خونه رو ببینم...بوی سوگلو بشنفم...

با تعجب گفتم:

--پس چرا توی اعترافاتت دفاع از ناموس رو منکر شدی؟اینجوری ختما تبرئه میشی؟

لبخند تلخی زد و گفت:

-- فکر میکنی چونه زدن واسه اینکه دوروز بیشتر زنده بمونم میارزه به بردن ابروی سوگل؟میارزه به لکه دار کردن قداستش؟
توی این مدت تو زندون خیلی فکر کردم...میدونی؟گاهی فکر میکنم هیچکدوم از ما توی این جریان مقصر نبودیم همگی راهی رو رفتیم که قرار بود بریم.هنوز صدای خنده هاش تو اون روز نحس تو گوشمه...هیچ وقت نفهمیدم چرا اینقدر از ته دل میخندید؟به چی میخندید؟

این را گفت و دستش را گذاشت روی پیشانیش.دستمال گردنش نبود و دو سه دگمه از پیراهنش هم باز شده بود.دیگر از ان پیرمرد آراسته هیچ خبری نبود.توی تاریکی دلم داشت میترکید.آمدم بی آنکه بیش از این خلوتش را بهم بزنم آرام از خانه بیرون بروم که گفت:

- بنویس سوگل عاشق من بود....مطمئنم....

صدای اذان ظهر که آمد" مش ممد" سجاده اش را توی ایوان پهن کرد و  الله اکبر در خانه پیچید.چشمانش که از پشت عینک بزرگتر شده بودند مدام پلک میزدند.زهرا از پشت کپه رختخوابها به قامت خمیدهء او چشم دوخته بود و یک ژاکت پسرانه میبافت.
**یه چیز میاری بخوریم بابا؟
صدای مش ممد بود که تازه سجاده اش را جمع کرده بود.
زهرا آرام بلند شد و آبگوشت را توی یک کاسه مسی ریخت یک پیاز و یک کاسه ماست هم کنار آن توی سینی گذاشت.
**تو نمیخوری؟
*نه تو بخور
 یک مشت محکم روی پیاز زد طوری که متلاشی شد.
دستهایش میلرزیدند و آرام آرام نانها را توی کاسه میریخت.زیر چشمی زهرا را نگاه کرد و طوری که نگاههایشان گره نخورد گفت:
**دیشب قاسم اومده بود دم انبار.میگفت تکلیف مارو مشخص کنید.گفتم والله من که حرفی ندارم...میدونم زهرا رو هم مث دختر خودت میدونی.قرار شد آخر هفته بیان یه سری بهمون بزنن.
زهرا بغضش گرفته بود:
*بابا من احمدو نمیخوام...من...
مش ممد با صدای غمگینی گفت:
**من یه نگهبان که بیشتر نیسم.ندارم برات چیزی بذارم که بعد خودم از آینده ات مطمئن باشم...احمد پسر بدی نیس...بلکم زیر پروبالتو بگیره.
زهرا که چشمش را به کلاف کاموای توی دستش دوخته بود آرام گفت:
*آخه بابا اون زن داره...من هنوز هیجده سالمه...شاید کس دیگه ای رو بخوام...شاید...
مش ممد عینکش را جابجا کرد و گفت:
**زنش که نازاس...تو که میدونی عموت از اول دلش یه نوه پسر میخواس...حالا داشته باشه.به تو که کاری نداره...
زهرا چشمش را با پشت دست پاک کرد و گفت:
*من که میدونم تو بخاطر بدهیت به عمو...
باقی حرفش را نزد.
مش ممد نگاهش را به زمین دوخت و گفت:
**رو سیام نکن بابا...اگه تو نخوای...
بعد با انگشتش سوراخ جورابش را پوشاند.
زهرا کلاف کاموایی را که توی دستش بود روی زمین ول داد و بلند شد.
کلاف کاموا قل خورد و کنار سجاده مش ممد ایستاد.

مرتبط:مدتی قبل قانون حمایت از خانواده توسط دولت به مجلس برای تصویب ارائه شد که واکنشها و اعتراضات گسترده ای را در پی داشت.در این لایحه نکات گسترده ای مطرح شده است که فعالین جنبش زنان و وکلا آن را درست در جهت عکس نام این لایحه یعنی "قانون حمایت از خانواده" میبینند.
فریده غیرت که چندین سال نائب رئیس کانون وکلا بوده است در نشستی که در این رابطه صورت گرفت گفت:"به نظر من خيلي کم لطفي کردند که نام حمايت از خانواده را بر اين لايحه گذاشتند. حمايت از خانواده زماني صورت مي گيرد که قوانين تبعيض آميز عليه زنان و خانواده را مورد بررسي قرار دهند. حمايت وقتي صورت مي گيرد که قانون طلاق و مساله حضانت را مورد بررسي قرار دهيم. حمايت وقتي است که مادر بتواند براي فرزندش تصميم گيري کند. به همين دليل اطلاق حمايت از خانواده به اين لايحه بسياربسيار بي معنا است. "
در این لایحه ضمانت قانونی برای ثبت ازدواج حذف و جای خود را به تمکن مالی مرد میدهد به این معنا که در قانون فعلی برای عدم ثبت ازدواج یکسال حبس تعزیری در نظر گرفته شده است اما با تصویب این لایحه حکم آن به دو میلیون تومان جریمه نقدی تغییر پیدا میکند.
یا اینکه در قانون فعلی اگر بعد از جدایی پدر و مادری دادگاه حق حضانت را به یکی از اولیا بدهد در صورت عدم اجرا مجازات حبس در نظر گرفته شده است اما با تصویب لایحه جدید این حکم به مجازات مالی تغییر پیدا میکند.فعالین جنبش زنان قانون جدید را بیشتر در حمایت از مردان میبینند چرا که مردان بیشتر از زنان تمکن مالی دارند.همچنین در این لایحه رضایت همسر از حق ازدواج مجدد مرد حذف شده و تعیین صلاحیت آن به عهده دادگاه و منوط به تمکن مالی مرد است.در این لایحه از ازدواج موقت نیز حمایت قانونی زیادی شده است.
بنظر میرسد با وجود اظهار نظرهای مقامات بالای کشور مبنی بر بازنگری قانون در حمایت از حقوق زنان دولت نهم بی توجه به تمام اعتراضات قصد دارد دیدگاههای خود را به جامعه تحمیل کند.

...........................................................................................................................................
پ.ن:پست قبلی را ثبت موقت کردم.از همه کسانی که کامنت گذاشتند و اظهار همدردی کردند تشکر میکنم اما مدتهاست قاعده زندگیم را گذاشتم بر این مبنا که اگر نمیتوانم فریاد بزنم خودم را به زبونی نالیدن نکشم.نمیخواهم به ادبیات سال گذشته ام برگردم.پارسال برای من تمام شده.با تمام بدرنگیها...نمیخواهم به عقب گام بردارم...این انگیزه من از ثبت موقت پست شد.خیلی از این پستها نوشتم که توی وبلاگ نیاورده ام این یکی هم روی بقیه...اما به نظرات شما همینجا جواب میدهم:
 

به ماهی قرمز کوچولو:من که مدتهاست انگار میکنم کسی بالای سرم نیست.
به رهگذر:جای تبرهای ما که عفونی شده برادر....
به ولی زاده:بله غم انگیز بود...تصویری از یک زندگی
به پریما:داستان یا واقعیت چه فرقی میکنه؟مگه داستانها ریشه در زندگی حقیقی ندارن؟
به نیمه خالی لیوان:این هم یه تعبیر دیگه ایه از همین حرف...
به محمد یوسفی:بله...زخمها گردوغبار میگیرن...به نظر من حتی برای زخم خورده اما...
به عادله:سپاس از اینکه میخونی مارو...
به ساسوشا:در مورد نظرت در مورد داستانها و زندگیهای حقیقی موافقم...زخمها هم بالاخره جزئی از وجود ادمند...باید باهاشون کنار اومد..
به محسن:ما هم داریم میگذریم...تنها همین...
 به روح سرکش:باور کن حس خوبیه که ادم با زخماش احساس قرابت کنه...بشرطی که به روند عادی زندگیش لطمه نزنه...
به حامد:سپاس از اینهمه حرفهای خوبی که در مورد قلم من گفتی...
به اقلیما:زخمهای مشترک درک مشترک میاره...از بابت فیل تر شکن هم ممنون.
به شیما:مدتهاست به این نتیجه رسیدم که نمیشه گذشته رو کشت...بهترین کار اینه که باهاش کنار بیای.
به رژین:امیدوارم خستگی های هممون یه روز دربیاد...همه خسته ایم...
به ابلیس:دوست جان ما از اسمت ترسیدیم...بسیار ارادت داریم...
به علیرضا محمدی:منتظر آپ شما میمونیم.
به کافه زیر دریا:خدا ما را بکشد که اینطور موجبات غمگینی خواننده هامون رو فراهم میکنیم...باور کن هر چی زور میزنم پست جینگیلی مستون نمیتونم بنویسم...یه دو سه تا تجربه کردم دیدم اصلا تو این رابطه استعداد ندارم.
به رز سیاه:این رو میگن درک متقابل...سپاس.
به آسمانم ابریست:من هم از این آهنگ بسیار خاطره دارم...تو میدونی چرا آهنگهای غمگین روی آدم تاثیر بیشتری میذارن؟
به افرا و پاییز:حالا از کجا مطمئنی درد من همینه؟ما هزار و یک درد داریم خواهر....کاش غلطهای دیکته ام رو موردی بهم گوشزد میکردی.
به علی حیدری:آدم بدون زخم که آدم نیست برادر...
به ۴۲ گرم عریانی:خواهش میشود...سپاس از سعه صدرت...

غروب جمعه آخر ماه بود و طبق وعده باید خانه یکی از رفقا برای مشروب خوری جمع میشدیم.همه از  همکارهای اداره بودند بجز طوبی و نوشین که کمالی معرفیشان کرده بود.زنگ خانه کمالی را که زدم ساریخانی با همان لبخند همیشگی در را باز کرد:
*دیر کردی؟
کت و دامنی که توی روزنامه پیچیده بود را نشانش دادم.
*مال زنته؟چه سبز خوشرنگی...
**از خوشکشویی گرفتم...زنها رو که میشناسی.
لباس را روی صندلی توی راهرو انداختم و رفتم توی هال.محدثی و طوبی روی کاناپه لم داده بودند.
احمدی به زحمت خودش را از کنار منقل بلند کرد و دستش را به طرف من دراز کرد:
*دیر کردی؟داشتیم بیخیالت میشدیم.
او زیاد اهل مشروب نبود.بیشتر ترجیح میداد پای منقل باشد.
مرتضوی که دستش را دور گردن نوشین انداخته بود از آنطرف سالن داد زد:
**فکر میکنی چرا من زن نمیگیرم؟حتما تا اومده از دستش خلاص شه کلی طول کشیده...
خندیدم و گفتم:
*بهترین کارو خودت میکنی عذب اوغلی.تو چطوری نوشین؟
یک سلام سرلفظی به من داد.نوشین هیچوقت به من علاقه نشان نمیداد.با اینکه خیلی سعی میکردم اما انگار همیشه از من فراری باشد.به عکس خیلی دورو بر مرتضوی موس موس میکرد.شاید فکر میکرد بتواند خودش را بندازد.
کنار احمدی و کمالی نشستم.کمالی گفت:
**بخور به سلامتی تو ریختم.
استکان را برداشتم.
*سلامتی
**نوش
احمدی و کمالی گفتند.یک نفس همه را بالا رفتم و بعد چندتا چیپس توی دهنم چپاندم.
احمدی گفت:
**حکمت رو گرفتی؟بیمروتا سی تومن بیشتر اضافه نکردن...بگو اخه بی انصاف کجای سوراخمونو میگیره این شندر غاز؟
کمالی روی سیبیلش دستی کشید و گفت:
**گرونی همه جارو برداشته...همین بساط امشب فکر میکنی چقدر خرجش شد؟ادم نمیدونه با این چس مثقال کدوم دردشو درمون کنه...پول این ترم دانشگاه پرستو رو نداشتم جون احمدی.از برادر خانومم قرض کردم.
بعد رو به من کرد و ادامه داد:
**راستی دونگت رو یادت نره.
مرتضوی و نوشین هم به جمع ما اضافه شدند.نوشین خودش را چسباند به مرتضوی و گفت:
**واسه ما دوتا هم بریز کمالی
محدثی که تا الان داشت با طوبی میلاسید از همانجا که نشسته بود فریاد زد:
**ما هم هستیما.
گفتم:
*طوبی جون بیا پیش ما بشین...انگار محدثی امروز دربست گرفته.
*نه جونم من مال هیشکی نیستم.
بعد بلند شد و نشست کنار من:
**واسه منم میریزی جونی؟
گفتم:پرملاتش کنم؟
**آره
شیشه وایت هورس را برداشتم و شروع کردم به ریختن.
محدثی که کفرش درامده بود گفت:
**آره پرملاتش کن.طوبی جون امشب کلی کار داره.
**بیخود زر نزن.از این خبرا نیست.
دستم را دور کمرش حلقه کردم و گفتم:
*چرا جونی؟مگه باز افتادی به روغن سوزی؟
**ایش...دستتو بنداز...هنوز نمیدونی چطور باید با یه خانم محترم حرف بزنی؟جون به جونت کنن آشغالی.
احمدی خندید.
نوشین که دست مرتضوی را گرفته بود گفت:
**طوبی جون آدم باید اول طرفشو بشناسه.
طوبی گفت:
**حتما الان تو مرتضوی رو شناختی؟با اون سیبیل مسخره اش.
کمالی گفت:
**خانوما،خانوما...امشب اومدیم حال کنیم.دعواهای خاله زنکی باشه واسه بعد.
محدثی هم آمد و کنار من و طوبی نشست.یک استکان برای خودش ریخت و به سلامتی جمع رفت بالا.بعد رو کرد به من و گفت:
**خانوم بچه ها چطورن؟
*بد نیستن.لامصب نمیشه از دستشون فرار کنی...دم غروبی گیر داده بریم خونه احمد داداشش.نمیدونی با چه مصیبتی فرار کردم از دستش.
نوشین استکانش را یک نفس رفت بالا و گفت:
**بیچاره زناتون...اونا هم از این برنامه ها دارن؟
محدثی گفت:
**نمیخواد نگران اونا باشی.اونا هم بلدن...
احمدی لبش را گزید و او دیگر حرفش را ادامه نداد.
کمالی گفت:
**امشب زیاد به محدثی ندین...اوندفعه که یادتون هست؟
محدثی که یک پیک دیگر بالا رفته بود جواب داد:
**ماله تخمه ها بود جون کمالی
نوشین نواری را توی ضبط گذاشت و دست مرتضوی را گرفت و بلندش کرد.هر دو شروع کردند به رقصیدن.
دستم را آرام روی پای طوبی گذاشتم که صدایش در امد:
**هوی هوی...دست خر کوتاه.
محدثی که دیگر کفرش درآمده بود به طوبی گفت:
**میای بریم اون اتاق؟اینجا مزاحم زیاده...
*خیال برت نداره جونم...امشب از این خبرا نیس
ساریخانی و من زدیم زیر خنده.
نوشین که چرخ میزد دامن کوتاهش بالا میرفت.همه برگشته بودند و زیر دامنش را دید میزدند.
محدثی یک استکان دیگر خورد و زیر لب گفت:
**چه لعبتی شده امشب.
احمدی که حرفش را شنیده بود گفت:
**دیگه نخور...داره شروع میشه ها...
من و کمالی یک استکان به سلامتی هم رفتیم بالا.
محدثی یک پیک خورد و دوتا قاشق ماست موسیر هم رویش.یعد بلند شد و دست طوبی را گرفت و به زور آوردش وسط هال.هر دو شروع به رقصیدن کردند.
دستش را دور کمر طوبی حلقه کرده بود خودش را به او میمالید.بعد با اورا با فشار در اغوش گرفت و سعی کرد ببوسد.طوبی خودش را از بغل او بیرون کشید و چند تا فحش چارواداری نثارش کرد. امد و کنار من نشست.
کمالی خنیدید و گفت:
**خوردیش محدثی؟
من هم خندیدم و خودم را بیشتر به طوبی چسباندم.
او که حسابی کفرش در آمده بود رو به من گفت:
**تو دیگه نخند...اینم نشه من امشب زنتو دارم.
من که حسابی قرمز شده بودم عرقم را با دستمال پاک کردم و گفتم:
*مزخرف نگو مردتیکه...آدم خوبه تو مستی هم خودشو نگه داره.
احمدی در حالی که داشت به محدثی چشم غره میرفت گفت:
**تو خودتو ناراحت نکن...گفتم که این بد مسته.
محدثی در حالی که تلوتلو میخورد گفت:
**تو دیگه چرا احمدی؟هر کی ندونه تو یکی که میدونی...لامصب فقط میخواد آدمو بتیغه.همین هفته پیش بود یه کت و دامن سبز براش خریدم چهل هزار تومن.
و بعد زد زیر خنده.
ساریخانی که تا آن موقع ساکت بود بلند شد و اورا با خود به اتاق کناری برد و در را بست.
حسابی شوکه شده بودم.عرق از سر و رویم میریخت.احمدی گفت:
**تو که اینو میشناسی...مگه ماه قبل نبود بد مست کرد؟دیدی که چه مزخرفایی میگفت؟
بلند شدم کتم را پوشیدم و سیگاری آتش زدم.لباس زنم را از روی صندلی برداشتم و بدون خداحافظی رفتم.دیگر شب شده بود و کوچه تاریک تاریک بود.

..........................................................................................................................................
توضیح : معمولا در روند برداشت خواننده از داستان دخالتی نمیکنم اما انگار اینبار ناچارم.دوست عزیز مطمئنا نگارنده متوجه این موضوع هست که مشروب و منقل با هم به مذاق هیچ کس نمیسازد اما در داستان یکی از اشخاص ترجیح داده بجای مشروبات از منقل همیشگی اش فیض ببرد.با اینکه از اول مبنا بر همین بوده ولی با تذکر یکی از دوستان سعی کردم این مساله را پررنگتر کنم اما گویا باز هم افاقه نکرده است.لطفا نظرات خود را درمورد مواردی دیگر از جمله نوع نوشتار یا فضا یا...ابراز کنید و روی این مطلب فوکوس نکنید.

پ.ن:پاسخ به کامنتهای پست قبل توی همون کامنتدونی.

بشکن طلسم حادثه را
                              بشکن،
مهر سکوت را از لب خود بردار،
منشین به چاهسار فراموشی
بسپار گام خویش به ره
                             بسپار،
تکرار کن حماسه خود تکرار:
                               

مرد تنومند که ته ریش سیاهی داشت در حالی که ساعتش را از دستش باز میکرد گفت:
*یه بار دیگه بگو
با صدایی که به ناله نزدیکتر بود گفتم:
**چند بار بگم؟
*صد بار...هزار بار...
*به خدا من کاره ای نیستم.
هنوز جمله را کامل نگفته بودم که چنان ضربه ای توی گوشم زد که چند لحظه همه جا تاریک شد.

*آقا جون به خدا خودم تنهایی هم میتونم برم.
اما چه کسی حرف مرا گوش میکرد؟میخواستم تنهایی بروم.بچه ها همه با هم قرار گذاشته بودند که بروند.پدر هیچ کس نمیامد جز من.به مردانگیم بر میخورد.

**میخوای خلاص شی؟میخوای بری پیش مریم؟
*معلومه اقا
**پس اینو امضا کن
* آقا به خدا این وصله ها به ما نمیچسبه
یک بار دیگر و اینبار محکمتر از دفعه پیش توی گوشم زد.

فامیلش طلوعی بود.یک سال از من بالاتر بود.کلاس محاسبات عددی را با هم داشتیم.بعدها فهمیدم سیالات میخواند.یکبار که توی کلاس تنها نشسته بودم با همان لبخند کمرنگ همیشگی که انگار از خودش خیلی مطمئن است کنارم نشست و دستی روی ته ریشش کشید.
**هوم ورک داشتیم.نوشتی؟
*یه چیزایی نوشتم ولی فکر نمیکنم درست باشه.

*مامان شما یه چیز بهش بگین.همه دوستام دارن تنهایی میرن.آقا جون کجا میخواد پاشه بیاد؟اونم با این حالو روزش.
**نگرانته مادر جون...بذار بیاد.ذوق میکنه...همه جا پز میده پسرم پلی تکنیک قبول شده...اونم مهندسی.

**چند بار با مریم خونه رفتی؟
*به خدا اصلا رابطه ما اینجوری نبود.من خودم...
نگذاشت حرفم تمام بشود و عکسی را نشانم داد.یکه خوردم.باورم نمیشد.
*به قران مونتاژه.من اصلا اهل این حرفها نبودم.
گمانم کمی هم گریه کردم.به یاد مریم افتاده بودم.با خودم فکر میکردم الان چه کار میکند؟
با لگد زد توی صورتم.طوری که صندلی خم شد و افتادم روی زمین.
پایش را روی صورتم گذاشت و فشار داد.به نظرم ته کفشش قرمز میامد.

رئیس دفتر را دکتر صدا میکردیم.طلوعی مرا به او معرفی کرد.هفته ای یک بار جلسه داشتیم.خبرهای روز کشور را بررسی میکردیم،بحث سیاسی میکردیم،روی نشریه کار میکردیم و خلاصه حسابی سرمان شلوغ بود.من هم که فکر میکردم در راه آزادی میجنگم با شور و حرارت خاصی مطالعه میکردم و در هر موردی نظری برای گفتن داشتم.همین شور و حرارت بود که باعث شد در مدت کوتاهی  جزء اعضای اصلی بشوم.

**شما خیلی خوب مینویسید...یعنی میدونین تحلیلهاتون خیلی پخته هستن...دکتر میگه جسارت و پختگی نوشته هاتون شبیه مهندس افشاریه...
*لطف دارین...میدونین من خیلی به اینجور فعالیتا علاقه دارم.به همین خاطر خیلی هم مطالعه دارم.راستی شما توی جلسه دوشنبه شرکت میکنین؟
دختر کشیده و خوش لباسی بود.به نظرم خیلی اکتیو میامد.بعدها فهمیدم اسمش مریم است.

آنقدر  با لگد توی شکمم زد که خون بالا آوردم.
**میخوای مریم رو هم بگیریم؟اگه باباتو بگیریم با اون وضعیت قلبش چند روز میتونه اینجا دووم بیاره؟میدونی دادگاه قراره خکم اعدام صادر کنه؟
بگیر اینو امضا کن تا همه چیز درست شه...

*تو توی تحصن فردا نیا...میترسم تو هم بیای
**پس چرا خودت میری؟منم میام...
*خر نشو دختر میخوایی همش دست و دلم بلرزه؟بذار اگه یه کاری میکنم لااقل خیالم از بابت تو راحت باشه..
بغض کرد.

دیگر نشسته بود روی سینه ام.موهایم را میکشید و رو به چشمهای نیمه بازم فریاد میکشید.تصویرش را دو تا میدیدم.صدایش انگار که از داخل دالان درازی بیاید میپیچید.همه چیز داشت کش میامد که توی گوشم پیچید: آقا جونت...گرفتنش..
بریده بودم...ناه نداشتم.توی این هفته سه بار مرا تا پای چوبه دار برده بودند.حتی وصیت هم کرده بودم که باز دوباره برم میگرداندند.خودم هم داشت باورم میشد راهی که من آمده بودم محاربه با خدا و پیغمبر بود.چشمهایم داشت می افتاد.دو روز بود که نگذاشته بودند بخوابم.مغزم از خستگی قفل کرده بود.
دهنم مزه خون میداد.خوب نمیتوانستم نفس بکشم که انگار صدایی گفت:
**من امروز از تو امضا نگیرم مرد نیستم.
صداها انگار از جایی دور بیایند و تصاویر دور و نزدیک میشدند.اول این جمله را شنیدم و بعد دیدم لبهای آن مرد تنومند با آهنگ کش داری تکان میخورند.
دیگر پلکهایم داشتند روی هم میافتادند که ضجه ضعیفی که نمیدانم از کدام طرف میامد و به سختی میشنیدمش گفت:
*کجارو باید امضا کنم؟

برای اویی که امشب به سادگی اش خندیدم،اما در دل گریستم:

نه،تو پدر سوخته نیستی،نمیتوانی باشی...
تو که با یک لبخند عاشق میشوی و با یک دروغ اشک میریزی.
یائسگی ات هم بوی حماقت خواهد داد.
توله هایی که در دامنت پرورش میدهی،مثل خودت میشوند:
                          زشت،افسرده و صد البته احمق.
..........................................................................................................................................
پ.ن:پرشین بلاگ در دست تعمیر(تعطیل؟)قرار داره و اغلب لینکهای وبلاگ من هم از پرشین بلاگیها هستند...چه باید کرد؟

به بهانه سنگسار جعفر کیانی:

اولی را که خوردی خیلی درد داشت اما نه به اندازه آنموقعی که رضا اولین تو گوشی را زد.
*من دیگه نمیتونم واست کاری بکنم...حکم قطعیه.دادگاه تجدید نظر هم همین رو تایید کرده.فقط میتونی به سازمانهای حقوق بشر امید داشته باشی.
برگشتی و از پنجره به درخت نارنج توی حیاط چشم دوختی.
*خانم خوشگله آتیش داری 
نمیدانستی چه بگویی.حتی حیدر هم که چهارچشمی داشت میپاییدت هیچ وقت نفهمید لبخند آنروزت بیشتر به زهر خند میماند.
خندیدی و بعد به هم نزدیکتر شدید و زیر اولین درخت نارنج توی پارک نشستید.لرزش صدایت را حیدر فهمیده بود و سعی میکرد با شوخیهای بیمزه اش بخندانت.

دومی را که خوردی یاد دومین بچه ات افتادی.سوسن.هنوز باید دنبال شیر خشک همه طول بازار را برایش گز میکردی که مادرت در را باز کرد و با عجله هل خوردی توی خانه.دست سیمین توی دستت بود و سوسن را خفت سینه ات چپانده بودی.
حتی آنموقع هم میدانستی اینجا مامن تو نیست.پدر اولین قطره اشک را که توی چشمانت دید فهمید که مثل همیشه غروب نشده رضا میاید دنبالت و تو دست بچه هایت را میگیری و میروی.
همانموقع بود که مادر تورا پای درخت نارنج قدیمی خانه که سالها از تو خاطره داشت کشاند و گفت:
*گیرم که نرفتی.آخرش چی میخوای طلاق بگیری؟با دوتا بچه؟کی خرجشونو میده؟تو میتونی بزرگشون کنی؟
و غروب همانروز پیشبینی پدر درست از آب در آمد.

سومی را زدند و صدای وکیلت در سومین روز پاییز در گوشت پیچید که میگفت دیگر نمیتواند برایت کاری بکند.که باید منتظر کمک نهادهای حقوق بشری بمانی.

چهارمی را که خوردی چهارمین قرارت را با حیدر گذاشته بودی.خودت هم مطمئن نبودی.اما یک حس وادارت میکرد که رضا را بچزانی و حیدر که حریصانه یه لرزش سینه هایت خیره مانده بود ندید که وقتی شانه هایت را عریان میکرد چطور به در اتاق خیره مانده بودی.
آنروز وقتی وکیلت این حرفها را میزد باز هم امید داشتی چیزی عوض شود.تمام مدتی که تنهایی زندان را میچشیدی به فکر رهایی بودی.ولی وقتی حکم نهایی را ابلاغ کردند و فردای همانروز کشان کشان میبردنت دیگر باورت شده بود که همه چیز تمام شده.
* من دوسش دارم بابا.
**چش سفید نشو دختر.علی هنوز سربازه.کو تا بتونه یه زندگی تشکیل بده.رضا پسر عمه ته.هرچی باشه از خون خودمونه.
پنجمی را که پرتاب کردند پنج بار توی ذهنت پیچید:"من دوسش دارم بابا".
علی رفت دنبال زندگی اش.تو ماندی و رضا.اولین تو گوشی را که توی ماه عسلتان به تو زد دردناکتر از هر شش سنگی بود که امروز خوردی.
هفتمی را دیگر حس نمیکردی.چشمهایت داشت میافتاد اما دوست داشتی هفتمین سال تولد سوسن را کنارش باشی.
داشتی فکر میکردی اگر هفت جان هم داشتی الان باید تمام کرده باشی.

آمد.خودش است.میفهمم.از صدای قدمهای تند و با عجله اش که پله ها را دو تا یکی میکند.همیشه انگار کسی دنبالش کرده باشد.خانه که میرسد کلید میاندازد و در را باز میکند و با صدای بلند و پر انرژی از همان دم در داد میزند:
"آهاااااااااای منزل ما اومدیم..."
بعد هم محکم در را بهم میکوبد و دیگر هیچ.
توی این یک هفته آنقدر به صدای دویدنهایش روی پله ها گوش کرده ام و قدمهایش را شمرده ام که ندیده میتوانم بگویم بالا چند پله دارد.
گاهی هم صدای موزیکش را میشنوم که بلند کرده و یک صدای تالاپ تالاپ خاصی که نه دویدن است و نه راه رفتن.انگار صدای رقص است.میدانم که خودش است...

دستانش را توی دستهایم میگذارد و با چشمهای درشت و مشکی ای که مردمکهایش برق میزند -انگار که آنها را شسته باشی- توی چشمهایم زل میزند.ترکیب این چشمها با صورت مهتابی اش محشر است.شروع به رقصیدن میکنیم...سه قدم به چپ بر میداریم و بعد میچرخیم.باز دوباره در حالی که یک دستش توی دستم است و آن دیگری روی شانه ام و من محکم در آغوشش کشیده ام سه قدم به راست میرویم...دوباره میچرخیم...
آنقدر میرقصیم که دیگر پاهایم درد میگیرند...بعد هر دو میخندیم و دستانش را دور گردنم حلقه میکند...
یکی انگار در میزند.همیشه به اینجا که میرسم یکی در میزند.حتما باز خانم کمالی است که میخواهد بگوید:
"آقای مدرسی مهمون داری؟"
"نه خانم کمالی"
"اخه صدای گروپ گروپ شما واسه ما اعصاب نذاشته...نکنه توی آپارتمان ورزش میکنی؟"
"اوه...ببخشید...دنبال یه سوسک کرده بودم..."
و بعد یکم نصیحت که مادر جان توی در و همسایه خوبیت ندارد که من هرروز بیایم جلوی منزل تو بگویم سروصدا نکن و آخر سر هم بحث اجاره خانه را پیش میکشد و طبق معمول با وعده وعیدهای من ارام میشود...
بعد هم نرده پله ها را میگیرد و آرام آرام پایین میرود...

کلید آشپزخانه را میزنم.لامپ کمنورش روشن میشود...این چند روزه انگار دست از بد قلقی برداشته.میخواستم برق کار بیاورم...روشن نمیشد...
یک تکه ماهی شل و ول را توی تابه میاندازم.صدای جلز و ولزش در میاید...
دانشگاه آزاد میخواند یا دولتی؟
چه فرقی میکند؟
نمیخورد بیشتر از بیست و دو سه سال داشته باشد...ده سال اختلاف خوب است دیگر؟...
از پنجره جلوی اجاق کوچه را میشود دید.
بنظرم چقدر امشب کوچه تمیزتر است...انگار کفش را شسته باشند و آشغالهای همیشه پخش و پلای اپارتمان روبرویی را شهرداری برده باشد.
پراید سفید رنگی چند دقیقه ایست جلوی در آپارتمان ایستاده...پسر جوان خوشتیپ و بلند قدی به آن تکیه کرده و مرتب ساعتش را نگاه میکند...

خودش است...چه خوشتیپ شده...لباس بیرونش با لباسهای دانشگاهش چقدر فرق دارد...
از در آپارتمان بیرون میرود و با پسر قدبلند خوش و بشی میکند. بعد هم هر دو سوار پراید سفید میشوند و میروند...
پیشانی ام عرق کرده...پرده را میکشم و به دیوار تکیه میکنم...قلبم گروپ گروپ میزند...صدایش انگار همان صدای گروپ گروپی که از بالا میامد.مینشینم کف آشپزخانه...بوی سوختگی و صدای جلز و ولز حالم را بهم میزند...لامپ آشپزخانه چند بار خاموش روشن شده بعد همه جا تاریک میشود...

..........................................................................................................................................
پ.ن:
ای گل آبی احساس
تو وجود تو شکفته
بین ما چه حرفهایی
همچنان مونده نگفته
تورو با صدای بارون
تورو با لالای مهتاب
میشناسم الهی هرگز
نبینم قلبتو بیتاب
قلب تو چی شد که رنجید
دست تو ازم جدا شد
تو شلوغیای این شهر
سهم من غریبه ها شد
بین این همه غریبه
شونه هات پناه من بود
غفلت از احساس نابت
تنها اشتباه من بود

و خواهش گرم تن ها
گوشها را به صداهای درون هر کلبه 
                                             نامحرم میکرد

و غیرت مردی و شرم زنانه
گفتگوهای شبانه را
به نجواهای آرام بدل میکرد

و پرندگان شب
به انعکاس چهچهه خویش
جواب
        میگفتند

دریغا مهتاب و دریغا مه
که در چشم انداز ما
کوهسار جنگلپوش سربلند را
در پرده شکی
                 میان بود  نبود
                                   نهان میکرد

دریغا باران
        که به شیطنت گویی
دره را ریز و تند
در نظرگاه ما
هاشور میزد

دریغا خلوت شبهای به بیداری گذشته،
تا نزول سپیده دمان را
بر بستر دره به تماشا بنشینیم
و مخمل شالیزار
چون خاطره ای فراموش
                          
                      که اندک اندک فرایاد آید
رنگهایش را به قهر و به آشتی
از شب بی حوصله باز ستاند

و دریغا بامداد
                که چنین به حسرت
دره سبز را وانهاد و
                         به شهر بازآمد،
چرا که به عصری چنین بزرگ
                                     سفر را
در سفره نان نیز هم بدان دشواری به پیش میباید برد
که در قلمرو نام.

                                        از مجموعه"آیدا:درخت و خنجرو خاطره" احمد شاملو.انتشارات مروارید

همه بچه های محل دور زمین خاکی کنار پمپ بنزین جمع شده بودند.قرار بود دو لات قدیمی شهر با هم کل بندازند.روی تیله بازی با هم شرط بسته بودند.عادت داشتند هرچند مدت یکبار تو روی یکدیگر دربیایند...یکبار با دعوا...یکبار با کری خواندن و ایندفعه هم با تیله بازی...
پسرک کشیده و استخوانی که کنار زمین ایستاده بود گفت:
"مو میدونم موندنی میبره...هیشکی مث موندنی نمیتونه تیله بازی کنه..."
پسر کوچکی که با زیر شلواری ورزشی کهنه و رنگ رو رفته ای کنارش ایستاده بود و مفش از دماغش آویزان شده بود جوابش را داد:"نخیرم...جواد لات میبره...پوز هرچی لره میزنه..."
جواد لات،لات قدیمی شهر و از دسته ترکها بود و موندنی غربت که کم سنتر از او بود از دسته لرهای شهر.
هر دو آدمهای شر و خطرناکی بودند،موقع بد مستی سر گذر را میبستند و پول میقاپیدند اما جواد لات گاهی لوتی مسلک بود.هوای ترکها را داشت و به نوعی غیرتش نمیگذاشت به ترکها زور بگوید...پاری وقتها هم اگر فرش میگرفت و به همزبانهایش کمک هم میکرد.همین چند مدت پیش بود  صمد شر راه را بر روی نرگس دختر میرزا حمزهء نانوا بسته بود که جواد سر رسید و حق صمد را کف دستش گذاشت چون نرگس ترک بود صمد لر.

-دور آخره...بعضیا وختی باختن لچک سر کنن...

جواد این را گفت و دستمالش را دور دستش پیچید.

-دوزار شیتیل مارو بده لچک پیشکش.

موندنی غربت تیله را در دست راستش گرفت و روی دوپایش نشست.سرش را ماشین کرده بود و ته ریش تنکی داشت...چشمهایش سبز بدرنگی بودند.هیکلش درشت و چهارشانه بود...پیرهن سفید کثیفی تن داشت که سه دگمه بالای آن باز بود و عرق گیر آبی چرک مرده ای زیرش دهن کجی میکرد.پاشنه کفش ربل سه خطش را خوابانده بود و ته جوراب پای راستش به اندازه یک دوزاری پاره بود.
تیله را بین انگشت شصت و میانی دست راست گذاشت و با دست چپش راست را گرفت.
انگشت کوچک دست چپش را روی زمین کشید و آماده پرتاب شد.کمی پا عوض کرد و بعد یک چشمش را بست و با چشم دیگر نشانه رفت.تیله که پرتاب شد نزدیک کال فرود آمد و همانجا تپید.چند نفری از دور زمین هورا کشیدند.موندنی به طرف تیله دوید و از لبه کال وجب گرفت:

-یک...دو...دو وجب و نصفی

اینبار نوبت جواد لات بود.نگاهی غضبناک به موندنی انداخت و به سمت تیله اش رفت.با دستمال قرمز رنگش عرق پیشانی اش را پاک کرد و بعد آن را توی جیب شلوارش چپاند.چثه جواد از موندنی کوچکتر بود.پیراهن سیاه آستین کوتاهی به تن داشت و دگمه یقه اش را باز گذاشته بود.شلوار پارچه ای گشادی به پا کرده  و گیوه سفید رنگی پوشیده بود.سیبیل پرپشت و سیاهش را کمی تاباند و دستی به موهای فرفری اش کشید.
روی دوپاش نشست و تیله را میان انگشت اشاره و شصت دست راستش گرفت.نگاهش را به کال دوخت ...دست راست را روی زانویش گذاشت و با دقت نشانه گرفت.
تیله را نزدیک کال انداخت.جلدی به سمت کال دوید و شروع به وجب گرفتن کرد.

همان پسرک استخوانی و کشیده ء کنار زمین آهسته و زیر لب گفت گفت:"مونم بزرگ شدم میخوام لات بشم..."
پسر چاق بیریختی که کنارش ایستاده بود گفت:"بوام میگه لات شدن عاقبت نداره...آخرش میکشنت...میگه آدم بایس درس بخونه..."
و بعد هر دو به زمین بازی چشم دوختند.

جواد لات داشت وجب میکرد.

-یک وجب...دوووو....

دستش را هر چه میکشید به تیله نمیرسید.چند سانتی مانده بود به تیله.
نگاهی به موندنی انداخت...پوزخندی به لب داشت...انگار که دارد مسخره اش میکند...هر چه توان داشت بکار بست و باز هم دستش را کشید...چند سانتی مانده بود به تیله...فکرش را کرد که اگر ببازد دیگر تا مدتها موندنی برایش شاخ میشود...فکر دوزاری که باید میداد نبود.به فکر حیثیتش بود.عارش میامد بگویند جواد لات باخته.

موندنی گفت:
-زور نزن.دو وجب و نصف...باید از اول بندازیم...

ولی او این را نمیخواست.دلش میخواست کار را یکسره کند...میخواست روی موندنی را کم کند...
ضامندارش را از توی جیبش در آورد و با دست چپ پرده میان انگشت شصت و اشاره دست راستش را زد...خون به اطراف شره کرد و روی تیله ریخت...حالا دستش بیشتر کشیده میشد...در مقابل چشمان ناباور موندنی نوک انگشت میانی اش به تیله سائید و داد زد:

-اینم دو وجب بد مصب...

و بعد در حالی که دستمالش را دور دستش میبست و از درد تلو تلو میخورد دوزارش را از موندنی غربت گرفت و به سمت خانه دوید...

..........................................................................................................................................

پ.ن۱:این ماجرا واقعی بود.

پ.ن۲:جواب کامنتهای پست قبل و قبلتر توی همون کامنتدونی

نسیم ولرم شبانگاه تابستانی آرام میوزد و بخار گرم قهوه را از لبه فنجان سرامیکی آبی رنگی که روی میز کوچک لم داده میقاپد و در سیاهی شب غرق میکند.با صدای بوق یک ماشین مرد شتابان سرش را از همان نقطهء بالکن که نشسته خم میکند و همسایه واحد روبرویی را میبیند که ماشینش را داخل پارکینگ میاورد.با کسالت سنگین و کشداری سرش را برمیگرداند و به همان نقطه دوری که چشم دوخته بود خیره میشود.
آلبومها یکی یکی روی هم افتاده اند و یکی که از وسط باز شده روی بقیه قرار گرفته...
دو قرص سفید کوچک را از تلقشان بیرون میاورد و بدون آب بالا میاندازد بعد به حلقه سفید رنگی که دور انگشت دست چپش گره خورده خیره میشود. آن را میان انگشت شصت و اشاره دست راست میگیرد و میچرخاند... 
دست چپش را زیر چانه اش میگذارد با بی حوصلگی دورو برش را نگاه میکند...چند لحظه بعد همان دستش را از زیر چانه بر میدارد و زیر سرش تکیه میکند...سرش به سمت چپ یله میشود...
مدتی بعد داخل آپارتمان میرود و تلفن را بدست میگیرد...چند شماره را روی شماره گیر آن میزند و منتظر میماند،بعد از شنیدن صدای دو بوق تیز و خش دار زنی با صدای دورگه از آن طرف گوشی میگوید:
- الو
ـ سلام مادر جون،حالتون خوبه؟...بهروزم...لیلا اومد اونجا؟...نه چیز مهمی نبود میشه گوشی رو بهش بدین؟...

 هنگامی که این نامه را بالای سرش پیدا کردم دیگر خیلی دیر شده بود...

..........................................................................................................................................

پ.ن۱:جواب کامنتهای قبلی توی کامنتدونی همون پست

پ.ن۲:لیلا و امین عزیز گویا همه پستهای شما پاک شده...از سرنوشت وبلاگتون من رو مطلع کنید...

با آن زیرشلوار راه راه و زیرپیرهنی عرقگیر سفیدش خم شده و در طبقه پایین یخچال قدیمی دنبال چیزی میگردد.
بعد از مدتی جستجو سیب زده دار کوچکی را پیدا میکند و خرسند از یافته اش به سالن کوچک و محقر پذیرایی برمیگردد، زیر دریچه کولر چمپاته میزند،تکیه اش را به پشتی میدهد و کلچه کچل شده با نمره۲ اش را میخاراند و گازی به سیب میزند.دفتر مشقش را باز میکند و کتاب فارسی را ورق میزند تا به درس "تصمصم کبری"میرسد.

* تو که باز چاک دهنتو باز کردی

**چیه؟خفه شم اینم نگم؟

*تو اصلا گه میخوری که حرف میزنی...بتو چه؟مگه ارث باباته؟...زخمت کش خودمه دلم میخواد...

گوشهایش را میگیرد تا صدا اذیتش نکند...بلند بلند میخواند:یه روزی آقا خرگوشه...رسید به بچه موشه...
از شعرهای بچگی این یکی را خیلی دوست داشت.

**کل حقوق تو دیویستو چل تومنه.تو شکم منو این سه تا بچه رو نمیتونی سیر کنی اوخت هر روز باید بساط این زهرماری تو خونه علم باشه؟

*من همینم که هستم...مگه وختی زن من شدی نمیدونستی داری با یه کارمند عروسی میکنی؟...حالا مگه بابای خودت تیمسارالدوله بود؟...این پولیم که واسه این میدم از حقوقم نیست از همین مسافرکشی ـ که میکنم...مگه هرچی در میارم باید بریزم تو شکم تو و اون توله سگا؟..

کله کچلش باز میخارد اما نمیخواهد دستش را از روی گوشهایش بردارد...باد کولر با ورقهای دفترش بازی میکند.برای اینکه حرفهایشان را نشنود توی رویا فرو میرود و مثل همیشه رویای تکراری ـ آن خانه ویلایی و بزرگی را میبیند که نوکرها رخت چرکها را میشورند و مادرش روی صورتش از آن چیزهای سفید گذاشته و روی تخت دراز کشیده درست مثل آن خانم ـ پولدار توی فیلم.

*بی پدر مادرـ ج...ده

و بعد صدای جیغ مادر و گروپ گروپ ـ دویدن میاید.با ترس به بیرون میدود و پدر را میبیند که موهای مادر را میکشد و آزاده که خودش را روی پدر انداخته و التماس میکند...صدای احمد از گهواره اش میاید که گریه میکند...گریه اش گرفته...رنگش مثل گچ سفید شده و نمیداند باید چکار کند...دست مشت کرده اش را باز میکند و سرش را میخاراند...

کتابش زیر باد کولر چند ورق جلوتر رفته،چند صفحه برمیگردد و باز به درس "تصمیم کبری" میرسد...او هم با خودش تصمیمی گرفته...که هیچ وقت مثل پدر نشود...

میتوانم بگویم موسیقی برای من یک مفر است درست مثل نوشتن و کتاب خواندن.همیشه دوست داشتم اشکهایم را پشت سر ترانه ها یا نوشته ها یا یک آواز حزن انگیز پنهان کنم یا در موسیقی شاد یک نفر از خوشحالی و خوشوقتی برویم.نمیدانم اگر این چند عنصر را در زندگیم نداشتم میتوانستم خودم را تحمل کنم یا نه.
اصرار بر خواندن به هیچ وجه مصداق داشتن آواز خوش نیست اما نشانه یک تشنگی و علاقه عمیق است،یک نیاز.
آهنگ"خیالی نیست" را دوست دارم هم بخاطر اجرای متفاوتش و هم برای شعر ساده و روانش.
این آهنگ را با یک هدفون معمولی بر روی کامپیوتر خانگی خواندم تا یادگاری باشد از روزهای سیاه مشق و عطش و عطش و عطش.مسلما اشکال زیاد دارد و کیفیت ان هم خیلی پایین است اما دوست داشتم در وبلاگ فیلتر شده ام یادگار بماند.شاید صدایم در این آهنگ زیادی مصداق کپی برابر اصل شده باشد اما تمام سعیم را کرده ام درست و علمی بخوانم.
صدا را میتوانید اینجا بشنوید.

..........................................................................................................................................

پ.ن۱:حاج واشنگتن عزیز بسیار بسیار ممنون بخاطر همکاریت و فضایی که در اختیار این آهنگ گذاشتی.

پ.ن۲:نظرات پست قبل و قبلتر در همون کامنتدونی

 پ.ن۳:بعضی از وبلاگها هستند که برای من فیلتر شده اند.از کسانی که به علت فیلترینگ نمیتونم براشون کامنت بذارم عذر میخوام.

زیر نور آباژور کنار میز نهارخوری نشسته و دارد مینویسد.یک دسته موی شلال و سیاه از سرش آویزان شده و بقیه را بالای سرش گوجه کرده است.همیشه عادت دارد همه انگشتانش را دور خودکار حلقه کند و با فشار خاصی در حالی که سرش روی کاغذ خم شده بنویسد.آدم را یاد بچه های دبستانی میاندازد که دارند مشق شب مینویسند.بارها گفته ام این طرز گرفتن خودکار مناسب او نیست باید آن را بین انگشت دو و سه بگیرد میگوید چه فرقی میکند مهم چیزیست که مینویسی.توی کاناپه فرو رفتم و تماشایش میکنم.چقدر توی نور ضعیف آباژور دست نیافتنی و معصوم جلوه میکند.خانه تاریک و دلگیر است و جز نور آباژور و تلویزیون روشنی که صدا ندارد و خانه را تاریک و روشن میکند نور دیگری نیست.

*چقدر گفتم اینقدر این خونه رو تاریک نکن...مث شام غریبون میمونه

**باز که بداخلاق شدی...عوضش فضا حسیه و کمک میکنه بهتر بنویسم.اصلا تو چرا تا این موقع شب بیداری؟برو بخواب فردا باز باید صبح زود بیدار بشی..

توی چشمهایش نوعی برق خاص است.نگاهش و رفتارهایش آدم را توی تردید میگذارد که میداند یا نه.آن شب که داستان دوست پیمان را سر شام برایم تعریف کرد دلم هری ریخت که فهمیده اما آنچنان بیخیال و عادی ماجرا را میگفت که انگار هیچ چیز نمیداند.اه...لعنت به من،لعنت به تو که اینقدر توداری...کنار قفسه کتابها که میروم بی اختیار کتاب "ترانه های کریس دبرگ"را بر میدارم.بازش که میکنم ترانه"tonight"میاید.

tonight i'll give you evry bit of my heart

give you evrytingh that i've got

i don't want to lose you

...

i want to work it out

i want to get it right

...

زیر دوش میایستم و آب داغ شره میکند روی بدنم.خوبی دوش آنست که اشکهایت زیر آن گم میشود و میتوانی خودت را گول بزنی که آب نزدیک چشمهایت که میرسد داغتر میشود و میسوزاند.مثل کسی میمانم که از برج ایفل به یک بند پوسیده آویزان است.نه میتواند خودش را بالا بکشد و نه میافتد.اما احتمال افتادنش خیلی بیشتر است.

**خرابه دیگه...یک هفته است دارم بهت میگم یه فکری بحالش کن.بسکه موهامونو خشک نکردیم سرما خوردیم.حالا خودت رو محکم بپوشون نچایی.برات قهوه داغ ریختم بیا بخور گرم شی.

من قهوه تلخ میخورم اما مال او همیشه با شکر است،سه قاشق.

*فردا میبرمش تعمیر.تو هنوز داری مینویسی؟این چه رمانیه که تمومی نداره؟

**چیه حسودیت میشه برای اون هم وقت میذارم؟...بذار چاپ بشه.اگه بهت امضا دادم.

و میخندد.رج دندانهای منظم و سفیدش بیرون میافتد.

عادت دارد شبها تا دیر موقع قهوه میخورد و مینویسد.با آن دستهای ظریف و همیشه جوهری.

**راستی فیلم گرفتم.مژگان میگه توی جشنواره پارسال خیلی سروصدا کرده بود.تو که اهلش نیستی اگرنه همه فیلمهای جشنواره رو میرفتیم.

*حالا در مورد چیه؟

**"در مورد یه مرده که به زنش خیانت میکنه و دخترش میفهمه...

لعنتی.لعنتی...دارد باهام بازی میکند؟...پهلوهایم تیر میکشد و چیزی توی مغزم ذق ذق میکند.گوشه پذیرایی میروم و کنار پنجره مینشینم طوری که مرا نبیند.پنجره را نیملا باز میگذارم و سیگاری آتش میزنم.تلویزیون بیصدا روبرویم نشسته و بمن زل زده و تصاویر بیمفهومی نشان میدهد.نورش روی صورتم مدام سیاه و سفید میشود.میاید و روبرویم میایستد با آن چشمهای معصومش نگاهم میکند.

**سیگار میکشی؟

*گاهی وقتا...زیادم بد نیست...شایدم نه...

سیگار را خاموش میکنم.

**من میرم بخوابم.تو هم بیا.دیر وقته.شب بخیر

این شب بخیر را آنقدر مظلوم میگوید که میخواهم زار بزنم.میرود و من توی تنهایی و سکوت خودم میمانم.نور دلگیر آباژور روی میز و کاغذ و قلمش میپاشد.قهوه تلخ من کنار فنجان او و قوطی خالی شکر مانده.تلویزیون صدا ندارد و نورش صورتم را روشن و تاریک میکند.سرم را به صندلی تکیه میدهم و چشمانم را میبندم.باد پرده را روی صورتم میزند.بوی نم میدهد...بوی باران...

...........................................................................................................................................

پ.ن:

همین امشب بیا حرفمو باور کن

همین امشب بیا بغضمو پرپر کن

خط قرمزو بکش رو دل تردید

اسممو قلم نزن از تن خورشید

بگذر از خطای من،حالا ،همین امشب

توی آخرین فرصت،شب،همین امشب

بذار تا یه بار دیگه شونه هات پناه من شه

مهر پاک دل ساده ت ضامن گناه من شه

شبی از شبهای زمستان دو گرگ،گرسنه و سرمازده از سراشیبی کوه یله شدند.کولاک زمستانی بر سر و رویشان سیلی میزد و از فرط گرسنگی پوزه در برف میمالیدند و برف میخائیدند.در زمستان زندگی بر درندگان سخت میگیرد.این دو گرگ همبازی کودکیهای هم بودند.از بچگی با هم بزرگ شده بودند.یاد بهار کودکی در دلشان غوغا میکرد.وقتی از سراشیبی کوههای سرسبز میغلتیدند و فارغ از سختی های زندگی یکدیگر را دنبال میکردند و بر سر و کول هم میپریدند و دست آخر مادر با گوشت گرم آهو و خرگوش از آنها پذیرایی میکرد.آب پاک و زلال چشمه ساران را مینوشیدند و در سبزترین مرتع ها به بازی مشغول میشدند.حتی بعد ها که بزرگتر شدند نیز در سختی ها و خوشیها،زمستان و تابستان با هم بودند.با هم به شکار میرفتند و زندگی غنائمش را با هردو به مساوات تقسیم میکرد.اما این زمستان لعنتی،امان از همه بریده بود.هیچ وقت قحطی و گرسنگی و سرما اینچنین بر حیوانات بیداد نکرده بود.پستی ها و بلندی های زمین زیر حجم سنگین برف پوشیده شده بود و تا چشم کار میکرد اثری از جنبنده ای نبود.در این حین یکی از گرگها چشمش سیاهی رفت و خستگی و گرسنگی چند روزه بر او فشار آورد و ضعف برش چیره شد و در میان برفها فروغلتید.با چشمانی نیمه باز که از فرط ضعف دودو میزد به دوست و همراه چند ساله اش نگاه میانداخت که بالای سرش ایستاده بود.چند لحظه بعد کولاک زمستانی در دشت همچنان یکه و تنها میتازید و در گوشه ای خون قرمز رنگ فرش سفید زمین را نقش داده بود و گرگی گلوی گرگ دیگری را میدرید.

                                                  برداشتی آزاد از داستان "همراه"نوشته صادق چوبک

میان سلامهای بی مقدمه،دعوتهای ناگهانی

میان ترانه و آهنگ و سرودها

آنکه بر پیشخوان کافه تنها نشسته و میگرید منم

آقا،خانم میشناسید مرا؟

منم،

همو که شاخه های خشک غم پیچیده بر تنم

مترسک خندانتان درونش از کاه است

و بر روانش رد پای غمی جانکاه است

آسمان تیره است و میگرید

بر سرگذشتی که پر از ناله و فغان و آه است

..........................................................................................................................................

پ.ن۱:در مورد پست قبلی توضیح اینکه محبوب ترین و تاثیر گذارترین شخصیتها در زندگانی من پیامبر و علی هستند و این نوشته نه اعتراض و توهین به دین و شخصیتهایی است که پیش از همه برای خود من با ارزشند که نقدی بر نحوه ورود اسلام به ایران و نمایندن پیشینهء ایرانی خودماست که گویا این روزها دین داری عرب پرستی و به تاراج گذاشتن گذشته ها و اصالتها تعبیر میشود.

پیش نوشت :متن این داستان تغییر کرده است.به دوستانی که آن را مطالعه کرده اند پیشنهاد میشود یک بار دیگر داستان را مرور کنند.

یه ابر بزرگ و یه تیکه و سیاه چسبیده خفت آسمون.حتی ساعت چهار بعد از ظهر هوا تاریک و خفه است. نمناکی چسبناکی توی فضاست .مادر بزرگ با چارقد سفیدش گوشه اتاق کنار جانماز نشسته و با صدای آروم و پچ پچی داره میخونه:"...وجلت و عظمت مصیبتک فی السموات علی جمیع اهل السموات فلعن الله امه اسست اساس..."روی تخت دراز کشیدم و پاهام رو توی سینه جمع کردم و توی خودم گم شدم.با سولماز باید چیکار کنم؟ این روزها همه فکر و ذکرم شده این بچه.صبحها که میخوام برم سر کار میتونم بذارمش مهد اما بعد الظهرها نمیتونم بیارمش چون تا ساعت ۲ شرکت هستم.الان دو هفته ای میشه که نرفتم شرکت اگه دیگه غیبت کنم عذرم رو میخوان بازم خدا پدر مادر سلوکی رو بیامرزه که این دوهفته رو برام درست و راست کرد.

 پهلو به پهلو میشم،توی روشنایی ضعیف بخاری مادر بزرگ رو میبینم که با یه دستش کتاب دعا رو گرفته و دست دیگش رو به آسمونه و با صدای آروم و پچ پچی داره میخونه:"...السلام علیک و علی الرواح التی حلت بفنائک علیکم منی جمیعا سلاما...".کاش میشد همیشه اینجا میموند،کاش اینقدر به پری و بچه هاش وابسته نبود که تحمل چند روز دوریشون رو نداشته باشه.بار و بندیلش رو بسته که باز فردا باید بره.بعد الضهرها به راننده شرکت میگم سولماز روببره خونه.اگه مادر بزرگ بود دیگه نگرانی نداشتم. تازه غذا رو چیکار کنم؟غذای چند روزمون رو پخته گذاشته تو فریزر اما آخرش چی؟باید آشپزی هم یاد بگیرم.

چشمام رو باز میکنم،مادربزرگ هنوز داره دعا میخونه:"...الذین بذلو مهجهم دون الحسین علیه السلام..."واای مادربزرگ من چقدر تورو دوست دارم.تو چقدر خوبی،از مادرم بهم نزدیکتری.بیشتر از همه نگرانمی.دارم بوی چادرت رو میشنفم،مثل همیشه بوی گلابی که دو سه روز پیش زده باشی رو میده.چقدر تو آرومی. حضورت همیشه آرامش خاصی بهم میده .بعد از سیمین تو تنها کسی هستی که حضورت آرومم میکنه.آی سیمین،سیمین کجائی که ببینی دارم چی میکشم؟کاش اون روز صبح پام میشکست نمیرسوندمت فرودگاه،کاش با کار کردنت توی اون موسسه مخالفت میکردم.تو که گفتی ماموریتت یه روزه است چی شده که دو هفته است هر چی چشم به در دوختم نمیای؟تو که جونت به جونم بسته بود چی شده که حالا هر چی صدات میکنم صدامو نمیشنوی؟نمیدونی وقتی خبر سقوط هواپیما رو شنیدم چه جوری خودمو رسوندم پزشکی قانونی.توی راه چقدر خدا خدا کردم اشتباه کرده باشن،یه پرواز دیگه بوده باشه همش امیدوار بودم قضیه یه جوری ختم بخیر بشه.نذر کردم اگه زنده مونده باشی هر محرم لباس سیاه بپوشم بیام توی حسینیه محل زنجیر بزنم چقدر دست به دامن امام حسین شدم،قسمش دادم به همون علی اصغرش که تورو از من نگیره...جلوی سرد خونه شلوغ بود.زنها داشتن جیغ میکشیدن و خودشونو میزدن مردها دستشون رو روی سرشون گذاشته بودن و وای وای میکردن.من اما امیدوار بودم.مطمئن بودم خدا صدامو شنیده.باورم نمیشد به این سادگی ها از دستت بدم....مرد خپل کچلی که لباس سفید پوشیده بود گفت مشخصه خاصی داشت؟همه چیز از ذهنم پریده بود.مشخصه؟چی میتونستم بگم؟گیج شده بودم یه دفعه یادم به گردنبندی افتاد که واسه سالگرد ازدواجمون بهت داده بودم.یادته چقدر ذوق کرده بودی؟با اون نگین سبزی که روش بود؟میگفتی واست شانس میاره...ملحفه سفید رو از روت کنار زدن یادته چقدر رنگ سفید رو دوست داشتی؟همیشه سفید بهت میومد.نتونستم بشناسمت،حالم بد شد،دنیا دور سرم چرخید،فقط یه لحظه نگین سبز یه گردنبند توی یه توده سیاه بهم چشمک زد،دیگه هیچی نفهمیدم....چشمامو که باز کردم نور لامپ بالای سرم چشمامو زد.چند لحظه طول کشید تا فهمیدم چی شده و کجام.پرستاری که داشت توی سرمم آمپول تزریق میکرد گفت:خدا صبرتون بده شوهر عمه منم توی اون هواپیما بود بیچاره هنوز بچه صغیر داشت،یادم به سولماز افتاد چطوری بهش بگم؟....تا چند روز توی شوک بودم.مادرم رو پریروز به اصرار خودم فرستادم رفت نمیرفت میگفت یه کاری میدی دست خودت مجبور شدم کلی دروغ بهم ببافم تا باور کنه حالم خوبه.سوار اتوبوس هم که شده بود باز دست از سفارش بر نمیداشت:شبها آرامبخش بخور،با دوستات مرتب برو بیرون،دلمه که دوست داری برات پختم گذاشتم توی فریزر فردا ظهر گرمش کن بخورید...

دمر روی تخت دراز میکشم و به مادربزرگ زل میزنم.سجده کرده:"سبحان الله،سبحان الله..."از بیرون صدای دسته میاد که داره خودش رو برای مراسم امشب آماده میکنه.باز محرم با همه دلگیریش اومد.راسته که میگن اگه واسه امام حسین عزاداری کنی خدا حاجتت رو بهت میده؟به موبایلم نگاه میکنم تا ببینم ساعت چنده.اوه چقدر دیر شده نیم ساعت پیش باید میرفتم دنبال سولماز هر چند الان با بچه های آقای سلوکی اینقدر مشغوله که زمان رو فراموش کرده.بعدش هم باید مادر بزرگ رو ببرم روضه.حسینیه همین پایین کوچه است اما با این پا دردش همین چند قدم راه رو هم نمیتونه بره باید با ماشین ببرمش.چشمام رو میمالم و به صورتم دست میکشم،زبری ریشم صورتم رو اذیت میکنه.چند وقته اصلاح نکردم؟این روزها وقت سر خاروندن هم ندارم.یادم باشه فردا قبل از رفتن به شرکت به سر و وضعم برسم.نمیخوام ریخت و پاش به نظر بیام.باز صدای نوحه از بیرون میاد.راسته که میگن هر کی واسه امام حسین عزاداری کنه خدا حاجتش رو میده؟

...........................................................................................................................................

پ.ن۱:اگه بخواین با کسی ازدواج کنید و بدونید اون قبلا سکس داشته چیکار میکنید؟توی تصمیمتون تجدید نظر میکنید؟براتون اهمیتی نداره؟البته این مساله بیشتر برای آقایون حساسیت برانگیزه تا خانمها.نظر من اینه که دیگه امروزه نمیشه دختری رو پیدا کرد که به سن بیست و چند سالگی رسیده باشه اما طعم هم آغوشی رو نچشیده باشه.همون طور که ما آقایون سعی میکنیم توی دوران تجرد از کون خر هم نگذریم خیلی خود خواهیه که انتظار داشته باشیم طرف مقابل به صرف اینکه دختره همه غرایزش رو سرکوب کنه و منتظر شوهر بشینه.البته ناگفته پیداست که مقصودم دخترهای بدنام نیستیند اما مگه نمیشه دختری هم خوب و خوانواده دار  و با آبرو باشه هم توی دوران تجردش کام جویی هم کرده باشه؟فکر میکنم موقع اون رسیده که آقایون جامعه ما تجدید نظری توی تفکراتشون بکنند.پیشاپیش اعلام میکنم که بنده اصالتم خوزستانی تشریف داره و هر شایعه دیگه ای رو تکذیب میکنم.در ضمن هر چی بمن گفتی خودتی.

پ.ن۲:در مورد پست قبل باید یه توضیحی بدم و اون اینکه:درسته من و شما داریم کاری رو انجام میدیم که فکر میکنیم درسته اما نمیتونیم انکار کنیم که ارزشگذاریهای جامعه با ازرشگذاری های ما در تعارضه.جامعه فقط شامل من و شما نمیشه بلکه پدرها و مادرهامون و همه اونهایی که توی شهرستانهای دور افتاده هم زندگی میکنند رو در بر میگیره.شاید برای تو نوعی این مسائل جا افتاده باشه اما برای غالب آدمهای متعلق به نسل قبل و قبلتر هنوز این مسائل تابو هست.حتی برای خیلی از جوانهایی که توی شهرهای کوچیکتر یا روستاها زندگی میکنند یا حتی توی کلان شهر ها هستند اما فاز فکریشون با تو خیلی فرق میکنه.و اگه مسئله ای برای افراد یه جامعه نهادینه نشه هر حکومت دیگه ای هم بیاد باز اوضاع همینه.

پ.ن۳:جواب همه دوستانی که لطف کردن و بذای پست قبل کامنت گذاشتن توی همون کامنتدونی داده شده و نیز برای همه پست ها به همین روال به محبت دوستان پاسخ میدم.

پ.ن۴:

ای تو از تبار رفتن،ای پر از وسوسه کوچ

همه ذرات وجودم پرن از عشقی پر از پوچ

اگه از حادثه لبریزم و در اوج نیازم

توی محراب نگاهت خم ابروی نمازم

منو با خودت ببر به شهر خواستن

ای صمیمی ای تنت قبله خواهش

نذار اینجا بی کس و تنها بمیرم

ای دو چشمای تو لایق نیایش

بوی عطر گل گندم ای تنت شهوت هجرت

اگه مثل یه درختم زرد و خشک و بی ثمر

فکر پنجه های ریشم تو تن خاکو نکن

یا بمون وعاشقم شو یا منو با خودت ببر

Listen to me

I'm telling a story;

A story about me, about you;

From here to any place that you want;

From your hands to the top of the night;

From your eyes to the farthest seas;

If the weather's cold, if the night's too horrible, if no star came out... don’t worry, my story makes you warm.

In my story you can't see any poor boy;

In my story poverty and death have been forgotten;

In my story peace and safety are abundant;

In my story you and I are free;

You can hear my story every night;

Any time that you think about me, I'm with you;

In the clouds, in the raining, in the bank of the river, in shining, in...

My story is about a village;

In my village people love each other;

They aren't rich, but they are successful;

When you see them, they smile to you;

When you have a problem, all of them try to solve it;

When you want help, they help you;

In the village you have freedom and independence;

You can reach your desires;

In the village each person is valuable, there isn't any racist;

In the village the factories produce love and success;

There isn't any shortage;

But my story is only in my mind, in my stream;

But I love it;

It isn't real, but it is better than real;

So every night, when there isn't any star in the dark, while owls start singing, I hope...

I hope to be a bird and emigrate from here to the unreal world and find my own village, and fly on top of a tree, the tallest and oldest tree, and sing...

Sing about you and all of my desires;

And when you are walking in your garden to irrigate the flowers, you would listen my song but you wouldn't remember that one day your lover sung that for you.

                   And that day I'm just an imagination.

...........................................................................................................................................

......................................................................................................................................

پ.ن۱:شهره ترین داستان صمد بهرنگی همین داستان هست.ترجمه اون توی فرانسه بسیار مورد توجه قرار گرفت و طراح معروف فرانسوی "پلانتو" طرح هایی را برای این داستان طراحی کرده است.

پ.ن۲:

دختری را دوست میدارم

که مژگانش را

یک به یک بنشاند

و شهر را پرچینی کند

دختری را دوست میدارم

که گیسوانش را

رشته به رشته بچیند

و ریسمان داری بسازد

کیفر ستمگران را

                                                                                                      ادامه دارد...