و خواهش گرم تن ها
گوشها را به صداهای درون هر کلبه 
                                             نامحرم میکرد

و غیرت مردی و شرم زنانه
گفتگوهای شبانه را
به نجواهای آرام بدل میکرد

و پرندگان شب
به انعکاس چهچهه خویش
جواب
        میگفتند

دریغا مهتاب و دریغا مه
که در چشم انداز ما
کوهسار جنگلپوش سربلند را
در پرده شکی
                 میان بود  نبود
                                   نهان میکرد

دریغا باران
        که به شیطنت گویی
دره را ریز و تند
در نظرگاه ما
هاشور میزد

دریغا خلوت شبهای به بیداری گذشته،
تا نزول سپیده دمان را
بر بستر دره به تماشا بنشینیم
و مخمل شالیزار
چون خاطره ای فراموش
                          
                      که اندک اندک فرایاد آید
رنگهایش را به قهر و به آشتی
از شب بی حوصله باز ستاند

و دریغا بامداد
                که چنین به حسرت
دره سبز را وانهاد و
                         به شهر بازآمد،
چرا که به عصری چنین بزرگ
                                     سفر را
در سفره نان نیز هم بدان دشواری به پیش میباید برد
که در قلمرو نام.

                                        از مجموعه"آیدا:درخت و خنجرو خاطره" احمد شاملو.انتشارات مروارید